CZYM JEST LABORATORIUM REPORTAŻU?

W Laboratorium Reportażu nauczysz się, jak chwytać życie na gorąco, żeby potem nie poszukiwać straconego czasu (instalacja na szafie w siedzibie Laboratorium z cyklu "Kunstkamera").

To miejsce, gdzie przeprowadza się dziennikarskie EKSPERYMENTY.

Tu pod kierunkiem mistrzów można zgłębić tajniki dziennikarstwa.

LABORATORIUM REPORTAŻU prowadzi praktyczne kursy nauki dziennikarstwa.

LABORATORIUM REPORTAŻU to studio artystyczne, w którym powstają reportaże, fotoreportaże, teksty literackie, scenariusze, dramaty, filmy i dokumenty radiowe.

LABORATORIUM REPORTAŻU to prowadzony od ponad 10 lat ośrodek poszukiwań i eksperymentów dziennikarskich. Obszar tych eksperymentów to zespołowa praca nad tekstem, multimedialne opowiadanie tematu oraz penetrowanie przestrzeni pomiędzy dziennikarstwem a pisarstwem.

Zajęcia wyłącznie praktyczne prowadzone są przez wybitnych polskich dokumentalistów według cechowej zasady majster – czeladnik pod hasłem „ od faktu do fabuły, od dokumentacji do kreacji”.

Nowy etap. Nowa edycja. Nowe horyzonty.

Laboratorium Reportażu to roczny przystanek aby nabrać oddechu, przegrupować siły i podjąć życiowe korekty. To czas by w inspirującym kontakcie z praktykami, niekwestionowanymi osobowościami (m. in. Janiną Jankowską, Michałem Bukojemskim, Maciejem Drygasem) podjąć odpowiedzialną decyzję, co robić dalej. Jeśli pracujesz w wielkiej korporacji, w banku, w agencji reklamowej itp. a myślisz o dziennikarstwie, fotografii, filmie dokumentalnym, scenariuszopisarstwie, dramatopisarstwie – to miejsce dla Ciebie.

Zadzwoń (22 5522904 lub 602 59 89 09

p.Joanna Dubel

odpowiedzialna za kontakt ze studentami)

odwiedź nas ( w godz.10.00 – 15.00)

porozmawiaj.

Laboratorium Reportażu to studia elitarne – mamy tylko 20 miejsc.

Chcesz wiedzieć więcej? Zapoznaj się z biogramami wykładowców, dorobkiem Laboratorium, sukcesami naszych studentów i absolwentów. Przeczytaj w Aktualnościach opinie obecnych studentów.

Kliknij, aby zobaczyć i usłyszeć krótki wykład kierownika Laboratorium Reportażu, Marka Millera, pod tytułem: Jakie cechy powinny charakteryzować reportera

Zajrzyj do AKTUALNOŚCI

znajdziesz tam informacje o:

wieczorze poświęconym Ryszardowi Kapuścińskiemu w TVP Kultura w 80. rocznicę urodzin
ISA – studenckiej agencji informacyjnej
książce “Pisanie. Z Ryszardem Kapuścińskim rozmawia Marek Miller”
interesującej wystawie fotografii dokumentalnej w Centrum Sztuki Współczesnej
wieczorze poświęconym Ryszardowi Kapuścińskiemu w 5. rocznicę jego śmierci
książce “Mówi Warszawa” – literackim obrazie współczesnej stolicy
nowym numerze reaktywowanego “Workshopa”
o wyroku sądowym w sprawie Krzysztof Dobrecki kontra “Fakt”
tym, czy warto studiować w Laboratorium Reportażu
dokumentalistyce – nowej specjalizacji w Instytucie Dziennikarstwa UW
nowej książce absolwentów Laboratorium Reportażu “Wyspa Montrésor”

Dogma mediów

czyli dziennikarski kodeks wg Marka Millera

„Dogma mediów” – najważniejszy do tej pory tekst programowy Laboratorium Reportażu, został opublikowany w „Tygodniku powszechnym” 3 czerwca 2001 r. w dodatku „Kontrapunkt” poświęconym kondycji polskiego dziennikarstwa.

„Dogma” wzięła się z tęsknoty za jasnością kryteriów, za czytelnym oddzieleniem dobra od zła, prawdy od fałszu, sztuki dziennikarskiej od jej pozorów.

Oto kilka wybranych z „Dogmy” tez, które określają, jakiego dziennikarstwa uczy Laboratorium Reportażu.

Kolaż nad biurkiem w siedzibie Laboratorium Reportażu

Dziennikarstwo to poszukiwanie prawdy […], analizowanie, interpretowanie i budowanie świata poprzez media.
Dziennikarstwo to bardziej charakter, osobowość niż zawód […]. To bardziej powołanie i sposób życia niż etat.
Dziennikarstwo to sztuka mediów, wielkie pole do poszukiwań i eksperymentów.
W dziennikarstwie ważne są twórczość i rozwój. Rywalizuję sam ze sobą. Z innymi szukam porozumienia i współpracy.
Każdy dziennikarz reprezentuje powinność całego cechu. Pracując na swoje nazwisko, pracuje na zawodowy etos.
Wartością cechu [dziennikarskiego] jest więź, budowanie wspólnoty ponad podziałami.
Dziennikarz to inteligent. Inteligent z racji swojej wiedzy odpowiedzialny za niższe warstwy społeczeństwa, za sygnalizowanie najistotniejszych społecznych problemów.
Miernik rozwoju społecznego stanowi kultura. Akumulator pozytywnej energii – tradycja narodowa.
Norma i wierność normie są gwarancją człowieczeństwa, gwarancją rozwoju człowieka.

Workshop nr 3/2010

Bieżący numer „Workshopu” otwiera rozmowa, a właściwie relacja z rozmowy z Markiem Nowakowskim, wybitnym pisarzem, jednym z najciekawszych obserwatorów polskiej rzeczywistości ostatniego półwiecza. Rozmowa o Warszawie, której już nie ma, o uciekającym czasie i powinnościach artysty. Zaraz później zabiera głos Max Cegielski – jeden z najciekawszych, niepokornych reportażystów młodszego pokolenia (z autorem „Masali” rozmawiają Joanna Sopyło i Julian Tomala). Polecam także rozmowę Małgorzaty Szlachetki ze znakomitą reportażystką radiową Katarzyną Michalak oraz ciekawe opowiadanie „Matka” pióra (jak się kiedyś mawiało) Katarzyny Gargol.

Workshop 3_2010

Trzeci i czwarty wymiar kina

Referat Michała Bukojemskiego wygłoszony w maju 2010 r. w Lublinie na konferencji naukowej “Historie alternatywne”

Film jest najważniejszą ze sztuk – powiedział Lenin, jakieś 90 lat temu. I chyba wówczas miał rację. Dzisiaj jego słowa brzmią równie aktualnie.

Filmy dzielimy na wiele gatunków i podgatunków. Obok siebie istnieją dramaty i komedie, westerny i filmy wojenne, filmy dokumentalne i animowane.

Trudno jest stworzyć, a może inaczej – trudno przyjąć bez zastrzeżeń – którąś z istniejących definicji kina. Ale zastanawiając się, czym jest film, widzimy przede wszystkim jego złożoność. Sztuka filmowa czerpie garściami ze wszystkich sztuk podstawowych, takich jak rysunek, architektura i rzeźba, malarstwo czyste i przedstawiające, muzyka i taniec, oraz słowo i literatura.

Film możemy rozumieć jako komunikat audiowizualny, jako treść którą autorzy pragną przekazać odbiorcy. My, jako widzowie seansu kinowego przyswajamy ten komunikat dwoma zmysłami: wzrokiem i słuchem. Bo sytuacje – gdy pryska na nas woda, uderza strumień sprężonego powietrza, albo trzęsie i pochyla się fotel – to środki jarmarcznej rozrywki. Biznesmeni of filmu, określają to jako kino 5D. Niedawno doświadczyłem takiej projekcji w specjalnym kinie przy Krupówkach w Zakopanem. Skądinąd zabawa jest przednia. Po co? Odpowiedź jest tylko jedna: aby zintensyfikować nasze doznania, aby wbić w naszą pamięć komunikat. Czytaj dalej…