Zapachy i dźwięki Arles

Uliczki w Arles są wąskie. Niekiedy tak bardzo, że stają się zupełnie nieprzejezdne dla samochodów. Przed południem widać na nich rowerzystów z bagietkami wystającymi z koszyka zawieszonego na kierownicy. W doskwierającym upale przemykają przechodnie, najczęściej z przewieszonym przez ramię aparatem i mapą festiwalu w ręku. Niektórzy dźwigają teczki z własnymi pracami, które podczas otwierającego festiwal tygodnia, będą mieli okazję pokazać i poddać ocenie znawców.

W sobotnie poranki główna ulica Arles, Rue de Hugo, przemienia się w targowisko. Na kilka godzin ruch uliczny zamiera a ulicą rządzi handel. Można kupić wszystko, poczynając od chleba organicznego i gęstego nektaru z moreli, poprzez sukienki i buty, a na starych książkach, pocztówkach, płytach i koronkach kończąc.

Arles to też oczywiście Vincent van Gogh, który przyjechał do tego miasta w 1888 roku i spędził w nim piętnaście miesięcy. W czasie pobytu stworzył dwieście obrazów i dwieście rysunków. W spadku po van Goghu pozostał ogród, w którym ustawione są reprodukcje jego obrazów. Umieszczone są dokładnie w tym miejscu, które widnieje na obrazie. Poza ogrodem jest jeszcze most van Gogha, fundacja jego imienia i „Espace van Gogh”, w którym podczas festiwalu prezentowane są zdjęcia amerykańskich fotografów.

Arles to także szum rzeki Rhone i wiejący minstral, który jak mówią niektórzy, doprowadził van Gogha do szaleństwa.

W ciągu tego tygodnia miasto jest gwarne i tłoczne. W knajpkach, na Place du Forum trudno znaleźć wolne miejsce przy stoliku. Wśród dźwięku uderzających o talerze sztućców toczą się głośne rozmowy, rozlegają śmiechy. Można spotkać znanych fotografów, porozmawiać z nimi, wypić kilka kieliszków prowansalskiego wina. I to chyba jedna z wspanialszych rzeczy na festiwalu – niesamowita bliskość, jaka wytwarza się pomiędzy twórcami i odbiorcami.