Pamięci Joasi

Joasia sama o sobie:

Od czterech lat nazywam się Joanna Filipiak.

Wcześniej nazywałam się Joanna Rożen. Pod tym nazwiskiem urodziłam się w 1977 roku w Olsztynie. Wychowywałam się samotnie, jako jedyne dziecko rodziców-architektów.

Gdy wyprowadzałam się z Olsztyna zabrałam ze sobą między innymi wielki kosz pełen papierów. Wszystko to, co udało mi się napisać w latach mojej młodości: opowiadania, trochę poezji, nawet jakieś teksty dziennikarskie. Nic z tego nigdy nie zostało opublikowane, większość nie nadaje się do czytania.

Z Olsztyna wyniosłam również mnóstwo doświadczeń życiowych. Niektórzy za swój najważniejszy czas w życiu uznają studia. Dla mnie studia to już powtórka. Najpierw był Olsztyn.

Studiowałam socjologię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Podczas studiów woluntarystycznie pracowałam w studenckim radiu "Sfera". W Toruniu również poznałam mojego przyszłego męża.

Mimo różnorodnych zainteresowań studia socjologiczne udało mi się skończyć. Zaraz po dyplomie przyjechałam do Warszawy za moim narzeczonym. 8 września 2001 wzięliśmy ślub. Trzy dni po naszym ślubie świat zamarł przed telewizorami obserwując największy zamach terrorystyczny w historii ludzkości. Komentatorzy zaczęli mówić, że to rewolucja, że świat już nigdy nie będzie taki sam. W ten sposób Joanna Filipiak zaczęła swoją egzystencję w zupełnie nowym świecie.

W Warszawie skończyłam studia podyplomowe z komunikacji społecznej. Prawie dwa lata pracowałam w małej firmie na stanowisku redaktora. Opublikowałam kilka tekstów. Teraz nie pracuję, zajmuję się malutkim synkiem.

Z zasady jestem osobą wiecznie poszukującą czegoś nowego, ciekawego. Dlatego strasznie nie lubię mówić o swoich zainteresowaniach. To mnie szufladkuje i ogranicza możliwości poznania czegoś innego. Mnie interesuje wszystko, co choć przez moment może okazać się ciekawe.

Niemal co dzień spaceruję z synem po ulicach mego osiedla. Spotykam wiele innych matek, które wyprowadzają na świeże powietrze swoje dzieci. Pewnego dnia wyobraziłam sobie, że moje życie zacznie wkrótce wyglądać tak, jak wygląda życie większości osiedlowych mam. Dziecko, pranie, sprzątanie i czekanie na spóźniony powrót męża z pracy. Nudna praca w biurze. Najlepiej od siódmej do piętnastej, żeby zdążyć odebrać dziecko z przedszkola. Nieciekawe koleżanki z pracy, plotki z sąsiadką z naprzeciwka. Samotne popijanie koniaczku z barku, żeby jakoś wytrzymać do jutra. Wieczorem telewizor, bo na czytanie nie ma siły. Koniec. Nic więcej. Nie potrafię pogodzić się z tym obrazem. Znalazłam sobie Laboratorium Reportażu, żeby dać sobie szansę realizacji. Może ostatnią szansę.

Gdy kończyłam liceum, zastanawialiśmy się ze znajomymi, co będziemy robić, jeśli nie dostaniemy się na studia. Ja wymyśliłam, że zostanę sprzedawczynią w sklepie rybnym. Dlaczego w rybnym? Bo tam okropnie śmierdzi. Niedawno zauważyłam, że teraz, w kapitalizmie, sklepy rybne przestały brzydko pachnieć.

Biogram napisany na potrzeby Laboratorium Reportażu w październiku 2005 roku.