Splotki z Kieślowskiego

Była nią, prowadząca podwójne życie, Weronika. Dziewczyna okazała się niezwykłym przypadkiem kobiety, która potrafiła, niczym koncert życzeń, odśpiewać cały refren hymnu Związku Radzieckiego na jednym oddechu. To z resztą nielada wyczyn. Niejeden amator jednooddechowego śpiewania ćwiczył siedem dni w tygodniu, a i tak nigdy nie osiągnął choćby zbliżonego Weronice poziomu.
Weronika i Leopold minęli się bardzo wolno, niczym pociągi na dworcu. Na ich twarzach odbijały się głębokie uczucia, spokój i życiorysy pełne samotności.
- Nie wiem kim jesteś... – powiedziała dziewczyna
- Byłem żołnierzem dbającym o podstawy BHP w kopalni miedzi. – odparł Leopold
- Byłeś? Nie jesteś już?
- Nie... Kiedy robotnicy 1971 roku, wyznający zasadę nic o nas bez nas, zrobili mi zdjęcie jak daję klapsa kilku, a dokładnie siedmiu kobietom w różnym wieku, będącym częścią personelu szpitala, w którym robiłem prześwietlenie kolana, zostałem zwolniony.
Weronika poprawiła na sobie trój kolorową – czerwono-niebiesko-białą bluzkę. Nagle w przypływie namiętności, łamiąc zasady wszystkich kolejnych punktów Dekalogu, przytuliła, stojącego ze łzami w oczach murarza. Czuła się jak samochód przed rajdem. Rozgrzana i gotowa na wszystko. Nagle zapragnęła swą miłością zetrzeć z jego duszy bliznę traumatycznego przeżycia – straty pracy.
- Dziś święto państwowe, a więc krótki dzień pracy. – cicho szeptała mu do ucha -Jestem kasjerką w miejskim urzędzie statystycznym. Przyjdź po mnie, a ja obiecuję ukoić twój ból.
- Przyjdę, choćbym miał jechać z miasta Łodzi.
- Ale nie będziemy mogli pójść do mnie. Wynajmuję mieszkanie i gospodarze nie zgadzają się na mężczyzn w ich domu – dodała nieco speszona
- Nic się nie bój. Pójdziemy do kina na ” Krótki film o zabijaniu”.
Odtąd życie dwojga ludzi splotło się ze sobą nierozerwalnym węzłem. Dla nich już istniał tylko ich wewnętrzny świat. Słyszeli już tylko ich własne głosy, widzieli tylko ich własne twarze a wszystko wkoło stało się tłem do ich szczęścia. Mijani ludzie stali się tylko gadającymi głowami. Tak z resztą bywa z miłością od pierwszego wejrzenia.