Cztery lata z Kriszną

Cztery lata z Kryszną.

Małgosię poznałem przez znajomych. Powiedzieli mi, że kilka lat temu należała do Hare Kryszna. Udało się jej zerwać z sektą, ale długo nie chciała o tym mówić. Pochodzi z małej miejscowości. Studiowała archeologię w Poznaniu.

Mantra

Gdzie i w jakich okolicznościach dowiedziałaś się o Hare Kryszna?

Spotkałam ich na ulicy. Jak zwykle coś śpiewali. Wtedy nie wiedziałam, co to było. Kilkoro z nich rozdawało zaproszenia na tzw. festiwal Hare Kryszna. Też dostałam takie zaproszenie. Mowa w nim była o wielkim święcie i jego obchodach. W programie obchodów zawarta była informacja, że odbędzie się przedstawienie pantomimy, miała też być degustacja potraw wegetariańskich. Poszłam na to spotkanie.

Poszłaś tam sama?

Tak Sama. Byłam samotna. To były bardzo trudne tygodnie w moim życiu. Zakończył się pewien etap. Byłam związana uczuciowo z chłopakiem, właściwie mężczyzną życia, który bez słowa wyjaśnienia wyjechał na roczny staż. Nie miałam pojęcia, że coś takiego przygotowywał. Później dowiedziałam się, że nie wyjechał sam. Obwiniałam siebie, ciągle myślałam o tym, że zrobiłam coś nie tak. Myślałam, że jak pójdę na to spotkanie, to przynajmniej na chwilę zapomnę o nim.

To pierwsze spotkanie zrobiło na Tobie wrażenie?

Tak. Niestety, muszę powiedzieć obiektywnie. Było fantastycznie. Przedstawienie o reinkarnacji doskonałe, zmuszało do głębszych przemyśleń. Potrawy były wyborne. Ale to była tylko zwykła otoczka. Najważniejsi byli ludzie. Szalenie sympatyczni, przyjacielscy, bardzo bezpośredni. Słuchali z uwagą tego, co się do nich mówi. Pocieszali. Nie miałam żadnych oporów w momencie, gdy zaprosili mnie na bardziej kameralne spotkanie. Mówili o sobie, swoim nastawieniu, filozofii życia, działalności. I znowu okazało się, że mówimy o tym samym.

Czy uwierzyłaś, że mówili ci prawdę? Że byli prawdziwi?

Tak. Wyglądali na takich. Oni byli szczęśliwi i wiedzieli, o czym mówią.

Hare Kriszna-Ojciec i Matka

Powiedziałaś, że mówili o tym samym. Czyli także o czymś, co było Tobie bliskie?

Tak, ja też nie jadłam mięsa, nie piłam, nie paliłam, hazard i narkotyki to były obce rzeczy w moim życiu. Po nieudanym związku byłam bardzo negatywnie nastawiona do seksu. Ponadto ich wiara była czymś, co łączyło wszystkie elementy. Pomagała odnaleźć sens życia.

A Twoja rodzina, czy powiedziałaś im o sobie?

Miałam rodzinę, oni byli całą moją rodziną.

To było, aż tak ważne dla ciebie, że słowo rodzina przestało oznaczać dla ciebie matkę, ojca, rodzeństwo?

Tak, wtedy nikt inny nie liczył się. Oczywiście, początkowo bywałam sporadycznie w rodzinnym domu, ale za każdym razem wyjeżdżałam z coraz większym przekonaniem, że życie, którym żyją moi bliscy nie jest prawdziwe. Oni byli zamknięci na prawdę, na wiarę. Wykreśliłam ich ze swego życia

Rodzina tak łatwo zrezygnowała z Ciebie? Tak łatwo pogodziła się z tym, że ty wykreśliłaś ich ze swego życia?

Chyba nie, ale to było mi obojętne. Widziałam ich kilka razy, w siedzibie, to znaczy tam, gdzie można było mnie spotkać, ale bracia w wierze nie pozwolili na kontakty, nie pozwolili im, a mnie to było obojętne.

Nic nie czułaś widząc swoich braci, ojca?

Wtedy nie.

A co ze studiami? Przecież archeologia to kierunek, na który trudno się dostać, Tobie się udało.

Poza tym nikt nie mówił, że muszę rzucić studia, wręcz przeciwnie, twierdzono, że możemy robić wszystko, aby tylko nasze działanie, nasze myśli były poświęcone Krysznie. Wydawało mis się, że sama doszłam do tego, że szkoła czy nauka, przeszkadza mi w całkowitym podporządkowaniu siebie wyższym celom. Nie miałam czasu na takie drobiazgi.

Kadzidełka

Skoro przerwałaś studia, straciłaś kontakt z domem rodzinnym, tam właściwie nie mogłaś być, nie miałaś tam powrotu, to gdzie mieszkałaś?

Wynajmowałam mieszkanie razem z innymi bakhinkami. Sprzedawałam książki, kadzidełka. Wystarczało na czynsz, a nic innego nie było nam potrzebne.

Czy sprzedawanie książek i kadzidełek to było wszystko co wypełniało twój dzień. Co robiłyście przez całe dnie?

Absolutnie, wstawałyśmy wcześnie, przed wschodem słońca. Medytowałyśmy, intonowałyśmy mantry, różnie czasem każda oddzielnie, czasami wspólnie. Mantra oczyszczała nas z materialnych pragnień, prowadziła do czystej miłości bożej. Codziennym obowiązkiem było odmówienie mantry 1728 razy. Na początku oczywiście mogłyśmy odmawiać mniej. Początkowo też nie miałam wprawy. Zajmowało mi to dużo czasu. Zresztą odmawiając mantrę otwierało się na duchowy wpływ, tymczasem zdarzało mi się, że myśli uciekały w innym kierunku, czułam się winna, niegodna i starałam się wtedy mantrować jeszcze więcej, dłużej. Chciałam być doskonała, a byłam tylko potwornie zmęczona. Kolejna klęska, bo nie wolno nam było być zmęczonym. Zgadzałam się z tym, wiedziałam, że należało oddać całą siebie, czystą, nieskażoną, a ja byłam zmęczona. Poczucie winy było okropne.

Byłaś w stanie przełamać zmęczenie?

Nie, to było coś potwornego. Zresztą opiekunka, która się mną zajmowała, pomagała mi przejść przez ten trudny okres, zalecała, ja tak to przyjmowałam, że były to tylko sugestie, kąpiele w zimnej wodzie, stawanie na głowie. To było męczące.

Ale przecież to był wyraźny nacisk.

Ja tego tak nie odbierałam.

A ubranie? Czy ktoś cię zmuszał do zakładania charakterystycznych dla krisznowców strojów?

Nie ja byłam dumna, że mogłam nosić sari. Poza tym malowałam tilaka – taki znak boży. To dodatkowo potwierdzało, że jest się sługą Pana Kryszny. Miało dodatkowo chronić i oczyszczać. To było dobre też dla innych. Oni widząc nas, pozbywali się grzesznych pragnień.

Nie bardzo rozumiem. Jak wasze stroje mogły pozbywać ich grzesznych pragnień?

Chodzi o to, że gdybym nie nosiła sari, ktoś mógłby pomyśleć, że oczekuję czegoś innego, a ja nie chciałam się z nikim wiązać. To było dodatkowe potwierdzenie, że jestem poświęcona bogu.
Czy od tego czasu myślałaś, że jesteś tak blisko boga?
Nie, myślałam nawet że zbyt długo pozostawałam z dala od niego i dlatego mam trudności w jego pojmowaniu. Starałam się wtedy jeszcze bardziej, więcej pracować na rzecz grupy, żeby zabić to nieustające poczucie winy. Całym sercem zaangażowałam się wtedy w akcję, a właściwie program „Food for Life” (Pożywieni dla Życia), rozdawaliśmy wtedy wegetariańskie pożywienie, które miało przynosić korzyść nie tylko ciału, ale i duszy obdarowanego, bo było ono wcześniej poświęcone Krysznie.

A jak reagowali na was inni?

Reakcje były bardzo różne. Z reguły młodzi ludzie patrzyli z ciekawością, starsi często robili znak krzyża na nasz widok. Zwłaszcza sąsiadka, która mieszkała obok nas, gdzie wynajmowałyśmy mieszkanie. Była okropna. Padały różne nieprzyjemne słowa, mnóstwo razy wzywała policję. Doprowadziła do tego, że wymówiono nam mieszkanie.

Jak długo byłaś w Hare Kryszna?

Prawie cztery lata.

Ale jesteś teraz tutaj. Co ciebie skłoniło do wystąpienia z sekty?

To długa historia.To nie była świadoma decyzja, przynajmniej na początku. To był przypadek.
To były bardzo męczące dni. Nie jadłam, nie spałam. Podczas którejś akcji wydawania posiłków straciłam przytomność. Upadłam tak nieszczęśliwie, że złamałam rękę. Ktoś wezwał pogotowie. Zabrano mnie do szpitala. Okazało się, że oprócz złamanej ręki, mam krańcowo wyniszczony organizm. Lekarze (słyszałam jak mówili), że w takim stanie nie mogłam normalnie funkcjonować.

Jak funkcjonowałaś w szpitalu jako pacjentka?

Chyba byłam trudnym przypadkiem. Odmawiałam jedzenia, przecież ono nie było prasadam, po prostu nie było ofiarowane Krysznie. Dostałam kroplówkę. Pamiętam, że przyszedł jakiś lekarz, prawdopodobnie psychiatra, bardzo długo ze mną rozmawiał, niewiele z tego co mówił dotarło do mnie, ale powiedział, że (pamiętam to do dzisiaj), że jeżeli nie będę jadła to umrę i nie będę mogła wielbić Kryszny. Podziałało, nie byłam gotowa, żeby odejść w takiej chwili, byłam zanieczyszczona kroplówką, nie miałam siły zrobić tilaka, odejście w tym momencie nie było dobre. Poza tym gdzieś zginęły moje korale medytacyjne, byłam załamana. Nie wpuszczono do mnie braci i sióstr w Krysznie. Widziałam, a właściwie tylko słyszałam ich na korytarzu.

Dlaczego nie wpuszczono braci i sióstr w Krysznie powiedziałaś, przecież w szpitalu były normalne odwiedziny.

Nie wiem, do dzisiaj nie wiem, dlaczego.

Rozumiem, że w szpitalu pozostałaś jednak dalej?

Tak, bardzo długo dochodziłam do siebie. W ogóle działo się coś dziwnego. Przez długi czas uważałam, że oprócz członków Ruchu nie ma dobrych ludzi. Tymczasem ci zwykli lekarze byli bardzo przejęci moim losem. Któregoś dnia, przyszła do mnie nawet, ta okropna sąsiadka przez którą wyrzucono nas z mieszkania. Mówiła do mnie moje dziecko i miała łzy w oczach. Dużo wtedy myślałam. Ona nie wyglądała na osobę złą, grzeszną, ona była dobra.

Ona nagle zaczęła być dobra?

Nie, nie nagle, ona chyba zawsze była dobra, tylko, że ja nie dostrzegałam tego, nie dostrzegałam świata.
Pamiętam jak sięgnęłam po gazetę, leżało ich mnóstwo na korytarzu, nic nie zrozumiałam. To było jakby napisane w obcym, nie znanym mi języku. Zrozumiałam, że moje życie było całkowicie oderwane od rzeczywistości. To było jak zły sen, koszmar.

Czy był ktoś, kto Cię wspierał?

Tak poznałam chłopaka, który od niedawna pracował w szpitalu. Bardzo często do mnie przychodził, rozmawiał, był ciekawy mojego życia, nie krytykował mnie. Zadawał natomiast dużo pytań na temat grupy. Te pytania zaczęły budzić we mnie pewne wątpliwości, coraz częściej zaczęłam przyznawać mu rację. Rozmowy z nim uświadomiły mi, że zostałam po raz kolejny oszukana, a może byłam po prostu za wygodna, pokazano mi niby prostą ścieżkę do Boga, decydowano jak żyć, co mówić, nawet, co myśleć. Może było w tym dużo mojej winy, że przyjęłam wszystko tak bezkrytycznie.

Czy to poczucie winy przeszkadza Ci w życiu?

Nadal nie lubię o tym rozmawiać. To jest jak drążenie starych ran. Chciałabym o tym zapomnieć, udawać, że zdarzyło się to komuś innemu, ale z drugiej strony nie mogę też przekreślić. Takie było moje życie, tylko sytuacja przerosła mnie. Chciałam być zbyt doskonała, zbyt święta.

Trudno z tym żyć?

Staram się nie pamiętać o złych dniach.