Miss HIV

"Miss HIV" jest o wyborach Miss HIV.

A zgodzi się Pan z opinią Romana Pawłowskiego, że jest to "sztuka o kłamstwie i dochodzeniu do prawdy o sobie"?
Zgodzę się. To bardzo trafna opinia.

Czy przed zrealizowaniem tego dramatu znał Pan kogoś zarażonego wirusem?
Na 100%, mimo, że nie miałem świadomości, bo tych ludzi nie można odróżnić od zdrowych. Ta choroba nie jest wypisana na czole, ani na dupie, ani nie jest cechą charakteru.

"Miss HIV" napisał Pan na konkurs dramaturgiczny zorganizowany przez Krajowe Centrum do Spraw AIDS , którego pomysłodawcą i realizatorem był Remigiusz Grzela. Czy zdecydował się Pan na ten projekt tylko ze względu na konkurs?
Nie. Konkurs był tylko bodźcem. Z pomysłem na ten dramat chodziłem od roku.

Dlaczego sztuka została odrzucona i nie zakwalifikowała się do finału konkursu?
Bo nie spełniała warunków merytorycznych i była dość kontrowersyjna, ale ta druga wada była drugorzędna.

"Miss HIV" pisał Pan w miłej scenerii, na wakacjach z dziewczyną. Dość duży kontrast pomiędzy światem, który Pan kreował, a tym, który Pana otaczał. Te warunki sprzyjały budowaniu sztuki?
Prawdopodobnie sprzyjały. Może gdybym pisał to na bosaka, na zimnej posadzce w kostnicy, byłoby bardziej "prawdziwie", ale zdecydowanie mniej sprzyjająco. Nie miejsce pisania jest ważne, ale sprawa, o której się pisze.

Wiedział Pan od razu, jakie historie chce opowiedzieć?
Wiedziałem i nie wiedziałem. Wszystko wyjaśniało się w trakcie pisania.

Pisząc historie czterech kobiet, inspirował się Pan autentycznymi wydarzeniami, czy są one po prostu zmyślone?
Zmyślone od początku do końca.

Dlaczego zdecydował się Pan na umieszczenie w sztuce Rafaela - postaci barwnej i niesamowitej, trochę jednak jak ze złego snu?
Bo tę rolę pisałem dla Tomka Tyndyka, który jest moim przyjacielem. Lubię go i pasuje do tej roli jak ulał.

Role powstawały pod konkretnych aktorów, czy zostali oni wybrani drogą na przykład castingu?
Nie było castingu. Zatrudniłem przyjaciół i jednocześnie najlepszych aktorów, jakich mogłem sobie tylko wymarzyć.

Jaki jest Pana stosunek do postaci i opowiadanych przez nie historii? Co jest w nich dla Pana najważniejsze?
Lubię swoich bohaterów, bo są fajnymi ludźmi i mnie rozśmieszają cały czas, a czasami robią takie rzeczy, że wstydzę się, iż przed chwilą się śmiałem.

Wybory pod hasłem: wolni od stygmatów "Miss HIV/AIDS Stigma Free" odbywają się od trzech lat w Gaborone, stolicy Botswany, są finansowane przez tamtejszy rząd. Ostatnie wygrała 33-letnia Cynthia Leshomo. Co sądzi Pan o tym przedsięwzięciu?
Każdy, kto obejrzy moje przedstawienie będzie wiedział, co sądzę na ten temat.

Dziewczyny ze Stowarzyszenia "Bądź z nami" były konsultantami przy tym projekcie. Na czym polegała ich pomoc?
Pomagały merytorycznie, ale przede wszystkim upewniły nas, że jeśli w teatrze mówić o HIV, to właśnie w taki sposób, a nie dydaktycznie, jak dla liceów. Dawały nam poczucie bezpieczeństwa. Poza tym Małgosia piecze najlepszy sernik w Warszawie.

Czy pisząc dramat, myślał Pan od razu o jego wyreżyserowaniu?
Nie.

Kiedy po raz pierwszy pojawiła się taka myśl?
Kiedy pojawiła się możliwość robienia tej sztuki w Le Madame. Na lepszego reżysera nie było mnie po prostu stać, no a ja, skoro napisałem tę sztukę, pomyślałem sobie, że sporo wiem o postaciach, to jakoś sobie poradzę.

Na oficjalnej stronie sztuki przeczytałam między innymi: "Po obejrzeniu tego przedstawienia zrobisz sobie test na HIV." Skąd pomysł na taki komentarz?
To komentarz mojego managera Michała Molki. Mnie się podoba.

Czy w jakiś stopniu "Miss HIV" to również projekt dydaktyczny, "edukujący" i ostrzegający widzów? Bo może najważniejszy był po prostu teatr i wycinek świata, jakiejś rzeczywistości?
To nie miał być spektakl dydaktyczny, ale jeżeli choć jedna osoba się przebada po obejrzeniu przedstawienia, to na taki dydaktyzm się zgadzam, a nawet mnie to uszczęśliwi.

Wzrusza się Pan na "Miss HIV"?
Bardzo się wzruszam.

Jak wypowiadają się osoby zarażone wirusem na temat sztuki?
Nie wiem, dobrze chyba. Nie usłyszałem od nich złego słowa na temat sztuki i przedstawienia.

Czy zmienił się Pana stosunek do HIV, po napisaniu i wystawieniu sztuki?
Nic się nie zmieniło. Poznałem wielu ludzi z HIV-em i jednego nie lubię, bo jest głupi.

Czytałam komentarze zamieszczone w Internecie, dotyczące Pana sztuki. Obejrzałam niejedno forum i... praktycznie nie znalazłam żadnej krytycznej opinii. Właściwie same zachwyty i powtarzające się żądanie "więcej takich sztuk". Dlatego zapytam, nad czym Pan teraz pracuje?
Nad "Bombą".

O czym będzie "Bomba", jeśli to nie tajemnica...
Tajemnica. Nie będzie o wyborach Miss HIV. "Bombę" też będę reżyserował.

Dziś, kiedy jest już po premierze, wybrałaby się Pan do Botswany, zobaczyć jak w rzeczywistości wyglądają te wybory?
Bardzo chętnie, bo w Botswanie wydobywa się najpiękniejsze diamenty, a 40%-owy HIV to normalka.