Transport-16 i 20 grudnia 1943

W grudniu 1943 r. przyjechał drugi transport z Terezína. Tak samo duży jak pierwszy, może nawet troszkę większy. Według mnie, około siedem tysięcy ludzi. Nie dokonano selekcji i umieszczono wszystkich w obozie rodzinnym.

Terezín opuściliśmy 15 grudnia i przybyliśmy do Auschwitz 17 grudnia.

Załadowali nas do wagonów towarowych - siedzieliśmy z nogami przy brodzie prawie przez całą drogę. Jechaliśmy z Terezína kilka nocy. Eskortowali nas esesmani z psami.

Szliśmy do transportu całą rodziną, ja z mamą i siostrą. Myśleliśmy, że jedziemy do obozu przy fabrykach.

Brano nieżonatych i niezamężne, i całe rodziny; bynajmniej nie według pokojów czy mieszkań. Wiedzieliśmy, co nas czeka, nie mogliśmy jednak nic zrobić. Skąd - nie wiem, lecz niestety, okazało się to prawdą. Wiedziało się o Oświęcimiu, o komorach gazowych, ale jak tego uniknąć, tego nie wiedział nikt, jedynie popełnić samobójstwo. Do każdego wagonu odliczyli pewną liczbę więźniów i tak się stało, że nas rozdzielili, rodzice i brat znaleźli się w jednym wagonie, a siostra ze mną w innym.

Była to szaleńcza droga, jechali chorzy i małe dzieci. Ludzie chodzili jeden po drugim, kłócili się, wybuchała histeria.

Aby sobie ulżyć, musieliśmy korzystać z wiadra, które należało od czasu do czasu opróżniać. To znaczy podawano je z rąk do rąk, aż dotarło pod okno. Schwarz był ostatnią osobą, która je dostawała i oczywiście opróżniał je przez okno. Na nieszczęście dla niego wiatr ciskał ciecz wprost na jego twarz.

Jechaliśmy około trzech dni i trzech nocy.

A potem otworzyło się okienko: polski kolejarz powiedział: "Wylecicie przez komin". Tego wtedy nie zrozumieliśmy.

Przy przekraczaniu granicy znajdowaliśmy się na terenie objętym wojną. Wydawało się, że nawet lokomotywa inaczej świszcze. Wszędzie panowało zaciemnienie. Zdawało nam się, jakby chciała nam oznajmić coś nieodwracalnego. Inny świat, Polskę.

Trzeciego albo czwartego dnia przyjechaliśmy do Oświęcimia. Nagle drzwi otwarły się na oścież, ujrzeliśmy wielką oświetloną przestrzeń ogrodzoną drutem kolczastym. Po peronie biegały dziwne stworzenia ubrane w coś, co przypominało piżamy, i w pasiastych czapkach na głowach. Stwarzali wrażenie ludzi nienormalnych, wciąż coś krzyczeli.

Zobaczyliśmy na wpół zdziczałych ludzi w pasiakach. Bito nas i krzyczano: "Aloes aufgehen zu funf - Uffgajen, Uffgajen" (Wszyscy wychodzić, ustawiać się w piątki) - mieszanką jidysz i niemieckiego. Zostawić wszystko. Laski. Bicie. W powietrzu unosiły się balony zaporowe, wyglądały jak ryby. Widziałem coś takiego po raz pierwszy i ku mojemu zdziwieniu dodało mi to otuchy. Bajecznie upiorny krajobraz.

Na dworcu kazali zostawić torby, mówili, że je nam dostarczą, ale ich więcej nie widzieliśmy.

Potem wpadli esesmani i kapo z kijami i krzykiem.

Wyganiali nas z wagonów, gdzie musieliśmy zostawić wszystkie swoje rzeczy. Jeśli mimo to ktoś zabrał bagaż, ludzie w pasiakach zaraz wyrwali mu go z ręki.

Okrzyki: "Zostawić wszystko! Raus!".

Potem nas rozdzielili - osobno kobiety, osobno mężczyźni - i poprowadzili do obozu.

Uformowanych w pięcioszereg prowadzili nas od rampy kolejowej usianej trupami tych, którzy zmarli w drodze lub krótko po przyjeździe.

Szliśmy na piechotę do Birkenau. Nie było selekcji, cały transport trafił do BIIb.

Stłoczono nas w wielkich ciężarówkach, zamknięto drzwi i włączono silniki. To, co mogłem zobaczyć na zewnątrz, przedstawiało dziwny widok: długie rzędy lamp elektrycznych i zupełnie płaski krajobraz, wysokie ogrodzenia z drutu kolczastego, posterunki obserwacyjne z esesmanami, ruchome reflektory.

Do obozu odwieźli nas ciężarówkami. Zaprowadzili do sauny, gdzie zabrano nam ubrania.

Po kąpieli wydano nam dziwny ubiór, który musieliśmy założyć, i drewniaki (coś, co przypominało pantofle z drewnianą podeszwą), w większości dostawaliśmy nie do pary.

Ogolili nam całe ciała, włosy ostrzygli króciutko. Natarli czymś. Grozili, że nikt nie może mieć wszy, ale nie było ciepłej wody, w ogóle się nie kąpałyśmy.

Potem dali nam ubranie - przypadkiem trafił mi się przepiękny płaszczyk z perskim kołnierzem.

Po prysznicach i czekaniu na mrozie dostaliśmy po jednej sztuce bielizny, spodnie i marynarkę z grubą żółtą krechą na plecach. Wszystko znoszone, połatane, dosłownie się rozpadało. Zamiast skarpetek czy rajstop nosiliśmy w drewniakach brudne onuce.

Potem ustawili nas w kolejce do tatuowania. Personel obsługujący stanowiły więźniarki skazane za przestępstwa, Polki; strasznie krzyczały, klęły, a niektóre również nas biły. Wszystkim rozkazały podwinąć lewy rękaw i zręcznie i szybko nas tatuowały. Otrzymałam nr 71266, moja matka 71267.

Więzień, który miał mnie tatuować, siedział przy stole, a mama była bardzo zdenerwowana, że mnie tatuują. Powiedział do mamy: "Ja mu to zrobię bardzo delikatnie, słabo, że nie będzie go bolało". Proszę zobaczyć, moja jedynka i szóstka jest bardzo słaba. Ja sobie powiedziałem, że nie będę płakać, ponieważ nie chciałem, by mama się martwiła, że mnie boli. I nie bolało. Był to raczej ból w duszy niż rzeczywisty. Jakiś esesman zobaczył, że ten człowiek nie robi tego porządnie, i powiedział: "Skreśl to i napisz znowu". Ale więzień wyciągnął z kieszeni butelkę wódki, podał mu i odparł: "To dziecko, co za różnica, przecież numer widać". Tę ostatnią dziewiątkę i szóstkę zrobił trochę mocniej, porządniej, ponieważ trochę się bał.

W Terezínie jeszcze byliśmy panem tym a tym albo panią czy panną tą a tą. Tutaj staliśmy się numerami wytatuowanymi na lewym przedramieniu. Numery musieliśmy meldować esesmanom i na życzenie niektórych byliśmy zobowiązani dodawać: "żydowska świnia" albo "śmierdzący Żyd".

Potem przyszliśmy do obozu rodzinnego, kobiety osobno, mężczyźni osobno.

Ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu w obozie odnaleźliśmy matkę i wszystkie kobiety, które przyjechały z nami z Terezína, a także grupę ludzi przywiezioną trzy miesiące wcześniej.

Pierwszą spotkaną osobą był mój brat Maxl, który przekazał mi wiadomość o śmierci ojca. Jako spadek matka dała mi czapkę, którą nosił przez cały czas w obozie.

W obozie spotkaliśmy się ze znajomymi z Terezína, przywiezionymi do Oświęcimia we wrześniu 1943 r., wcześniejszym transportem. Przekonywali, że mieliśmy olbrzymie szczęście, ponieważ po pierwsze, nie ostrzygli nas do gołej skóry, a po drugie, na peronie kolejowym nie przeprowadzono zwykłej selekcji; wszystkich zaprowadzili do sauny, nikogo nie posłali od razu do komory gazowej, tylko wszystkich umieścili w tzw. obozie BIIb. W innych obozach, oprócz cygańskiego, kobiety oddzielono od mężczyzn, a dzieci w ogóle nie było.

20 grudnia 1943 roku przybyło ponownie trzy tysiące ³ Żydów z Terezína. Lista transportu miała ten sam napis co poprzednia z 7 września: "SB - Transport czeskich Żydów z 6-miesięczną kwarantanną". Po przybyciu zostali dokwaterowani do tych z transportu wrześniowego. Korzystali z wszystkich przywilejów, tak samo jak ich poprzednicy.

Mieliśmy pewność, że będziemy przez pól roku pracować, ale co się stanie później, tego nikt nie wiedział.

W czasie naszych pierwszych dni w Auschwitz głównie starsi więźniowie nie chcieli uwierzyć w zagładę (nawet w obliczu czterech krematoriów). Potem, kiedy zobaczyliśmy przy ciężarówkach nagich i krzyczących muzułmanów - głównie z obozu dla kobiet - a także to, co się działo przy rampie, dym i wszystko, co się z tym wiąże, uwierzyliśmy, że z jakiegoś powodu, zupełnie dla nas niezrozumiałego, jesteśmy uprzywilejowani tak samo, jak więźniowie w getcie w Terezínie.