Transport-7 września 1943

Przed odjazdem zostaliśmy poinformowani, że jedziemy do miejscowości Trzyniec, gdzie mieliśmy pracować w zakładach. Transport odszedł z Terezína 7 września 1943 r. Miałem plecak i dwa tobołki, w których znajdowały się białe lekarskie kitle i słowniki.

W każdym wagonie jechało po około sześćdziesiąt-osiemdziesiąt osób. Przejazd trwał trzy dni.

W pociągu było mi wszystko jedno, gdzie i dlaczego jadę. Siedziałam i płakałam. Wlazłam na koce i na bagaże, które wieźli z Terezína, przy małym okienku, dokąd dochodziło troszeczkę powietrza. Muszę się do czegoś przyznać. Na dole stało wiadro i tam ludzie załatwiali swoje potrzeby. A ja siedziałam na górze i płakałam, przecież nie mogłam przestać, żeby się wysiusiać i płakać dalej, więc to zrobiłam. Cieszę się z tego, bo później esesmani dostali te wszystkie rzeczy. Wysiusiałam się na te koce, bagaże, całkowicie spokojnie, po cichutku, tam na górze.

Przybyliśmy na dworzec do Auschwitz, nie do Birkenau. To było wczesnym rankiem 7 września. Od razu wyciągnięto nas z wagonów wśród krzyków i płaczu. Rozdzielono matki z dziećmi od ojców.

Wyładunek nastąpił w Oświęcimiu na rampie, gdzie esesmani kazali pozostawić cały bagaż, twierdząc, że wszystko zostanie nam dostarczone. Ja się wzbraniałem, nie chciałem zostawić ani plecaka, ani paczek. Odebrano mi je siłą.

Cały czas myślałam o mamie, rozglądałam się, czy gdzieś jest. A poza tym nic nie rozumiałam. Miałam jeszcze swoje ubranie, buty do jazdy konnej, "rajtki" - spodnie do jazdy - i jakąś koszulę. Pytałam się każdego, czy widział mamę. Przyszła jakaś dziewczyna i powiedziała, że pierwszy transport jest z nami. Z powodu Bloksperre nie mogłyśmy wyjść, ale nagle w drzwiach pokazała się mama, uśmiechnęła się do mnie i powiedziała, że wyglądam jak franciszkanin. Miałam długie włosy, brązową suknię i sznur.

Z dworca szliśmy razem z matką; tej nocy byliśmy jeszcze razem z ojcem. Dopiero w obozie oddzielono matki od dzieci i umieszczono w osobnych barakach. Starsi chłopcy poszli wraz z ojcami i innymi mężczyznami do tego samego bloku. Całe popołudnie czekaliśmy na dworze na ziemi i zastanawialiśmy się, co się z nami stanie. Przez cały dzień nie dostaliśmy nic do jedzenia, jedynie trochę herbaty. Później musieliśmy się położyć do snu na gołym betonie.

Pierwszej nocy zbudzili nas biciem i krzykiem, po czym wytatuowali. Potem znowu musieliśmy się położyć na betonie. Nad ranem obudzono nas i kazali iść do sauny.

Do sauny wchodziliśmy nago. Ubrania i wszelkie kosztowności oraz przedmioty wartościowe oddaliśmy niby dobrowolnie Niemcom na przechowanie - każdy składał podpis na przedkładanych mu dokumentach.

Po "kąpieli", podczas której spadło na nas parę kropel wody, wydano bieliznę. Otrzymałem przykrótką koszulę i cywilne ubranie poznaczone paskami anilinowej farby.

Przebrano nas, ale nie dostaliśmy pasiaków, tylko odzież cywilną… jedynie dzieci zachowały własne buty.

Mnie i bratu nie ogolono głowy, a jedynie skrócono włosy. Nikt nie został całkiem ogolony, kobiety też nie. To była ogromna różnica. Potem cały transport poszedł do obozu rodzinnego.

Obóz BIIb otworzono 9 września 1943 roku, z chwilą przybycia transportu ośmiu tysięcy kobiet, mężczyzn i dzieci. W grudniu i styczniu przybyły kolejne takie transporty. ²